50-plussers met ADHD hebben een 4,6 keer grotere kans op geheugenproblemen of dementie dan mensen zonder ADHD, volgens een onderzoek van de University of Pittsburgh. Ook genetische factoren spelen een rol, maar het onderzoek wijst niet op een directe oorzaak-gevolgrelatie tussen ADHD en dementie. De risico’s kunnen gedeeltelijk worden verklaard door leefstijlfactoren zoals stress, slecht slapen en ongezond eten.
Mensen met ADHD hebben een hoger risico op dementie of milde cognitieve stoornissen dan de algemene bevolking, maar dit risico wordt gedeeltelijk veroorzaakt door levensstijlfactoren en niet alleen door de biologische aard van ADHD. De studie wijst erop dat het risico op cognitieve achteruitgang bij mensen met ADHD kan worden verminderd door bepaalde risicofactoren te beheersen, zoals bloeddruk, bloedsuiker en depressie. Het onderzoek benadrukt ook de noodzaak van een gepersonaliseerde aanpak bij het monitoren van cognitieve gezondheid bij ADHD-patiënten.
Negen van de tien 50-plussers met autisme in Nederland hebben nog geen diagnose gekregen, waardoor hun kenmerken vaak jarenlang onopgemerkt blijven. Veel ouderen met autisme ervaren last van sociale interacties of veranderingen in hun routine, maar worden vaak misdiagnosticeerd als stress of dementie. Een diagnose op latere leeftijd kan leiden tot meer inzicht en ondersteuning, maar wordt nog steeds weinig herkend.
Nederland leert in Hasselt hoe jongeren met autisme naar een gewone school kunnen gaan. De stad ontwikkelt innovatieve methoden en samenwerkingen om leerlingen met autisme beter te ondersteunen in het reguliere onderwijs. Het initiatief richt zich op inclusie en het verbeteren van de toegankelijkheid van het onderwijs voor jongeren met autisme.
Een late diagnose op autisme, ADHD of beide kan leiden tot herkenning en opluchting, maar ook tot een diepe introspectie over wie je eigenlijk bent. Veel mensen ervaren dat ze jarenlang hebben geprobeerd zich aan te passen aan verwachtingen die niet bij hen pasten, wat leidt tot emoties als verdriet, boosheid en rouw. De diagnose verandert het verleden niet, maar biedt een nieuwe manier om erop te kijken en kan leiden tot een herdefinitie van het eigen zelf.
